skaythess.gr ΣΚΑΥ | «δίπλα στον συνάδελφο»
Καταγγέλλουν επαναπροωθήσεις στην Τουρκία.
«Εκείνος (ο αστυνομικός) μου έκανε έρευνα με άγριο τρόπο. Με χαστούκισε όταν του είπα να κάνει πιο σιγά – τον κοίταξα καταπρόσωπο όταν με χαστούκισε… (έπειτα) άρχισε να με χτυπάει στο πρόσωπο. Μια από τις κόρες μου είχε γαντζωθεί στο πόδι του αλλά την έκανε πέρα». Είναι τα λόγια ενός σύρου πρόσφυγα ενώ υποβαλλόταν σε σωματικό έλεγχο στη Χίο τον Φεβρουάριο του 2013. Λίγους μήνες πριν είχε «επαναπροωθηθεί» παρανόμως προς την Τουρκία από την ελληνική συνοριοφυλακή. Το περιστατικό ωστόσο δεν είναι μεμονωμένο και το μοναδικό που έχει καταγραφεί τους πρώτους έξι μήνες του 2013.
«Φύγαμε στις 11 και τέταρτο. Ηταν τέλη Φεβρουαρίου 2013. Ομως δεν μπορέσαμε να φτάσουμε στο νησί. Ημασταν στη θάλασσα επί τρεισήμισι ώρες. Τότε μας βρήκε το ελληνικό σκάφος με έλληνες αστυνομικούς. Μας πήραν στο σκάφος τους. Μας χτύπησαν πολύ άσχημα. Πήραν όλα μας τα χρήματα, τα κινητά μας, τα ρούχα μας. Ο,τι είχαμε. Χτύπησαν την αδελφή μου τόσο άσχημα που τώρα έχει μελανιές σε όλο της το σώμα. Λοιπόν ήμασταν στο ελληνικό σκάφος επί τρεις ώρες… Γύρω στις 6 π.μ. μας ξαναπήγαν στα τουρκικά ύδατα. Μας έβαλαν ξανά στη βάρκα μας, έσκισαν τη μία πλευρά της βάρκας, με το μαχαίρι τους χάλασαν τη βάρκα μας, πήραν τη μηχανή και μας άφησαν στη μέση της θάλασσας. Ημασταν 42 άνθρωποι συνολικά. Μαζί μας ήταν τρία μικρά παιδιά, άλλα ήταν μεγαλύτερα… Μας άφησαν στη μέση της θάλασσας, χωρίς τίποτα εκτός από μια χαλασμένη βάρκα».
Η δεύτερη αφήγηση είναι η ιστορία ενός 17χρονου Αφγανού την οποία ανέφερε σε εκπροσώπους της Διεθνούς Αμνηστίας κρατούμενος σε κέντρο απομάκρυνσης στο Αφγανιστάν περιμένοντας να έρθει η στιγμή της απέλασής του. Είναι μια από τις ιστορίες που συγκέντρωσαν οι άνθρωποι της Διεθνούς Αμνηστίας και παρουσίασαν στο πλαίσιο έκθεσης με τίτλο «Σύνορα της Ευρώπης. Καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία». Δεν είναι η μοναδική και όπως φαίνεται δεν θα είναι και η τελευταία.
Στα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα στον Εβρο και κυρίως – μετά την κατασκευή του λεγόμενου «φράχτη» – στα νερά του Αιγαίου διεξάγεται σε καθημερινή σχεδόν βάση μια μάχη ανάμεσα σε συνοριοφύλακες, λιμενικούς και πρόσφυγες που προέρχονται πολλές φορές από εμπόλεμες περιοχές όπως η Συρία και το Αφγανιστάν και οι οποίοι αν «απωθηθούν» στην Τουρκία κινδυνεύουν άμεσα να απελαθούν στις πατρίδες τους, όπου τους περιμένουν μεγαλύτεροι κίνδυνοι.
«Απωθούνται προς την Τουρκία χωρίς να προλάβουν να εξηγήσουν σε κανέναν την υπόθεσή τους και να έχουν την ευκαιρία να τύχουν της νόμιμης προστασίας που πιθανόν να δικαιούνται» εξήγησε η Jezerca Tigani, αναπληρώτρια διευθύντρια του Προγράμματος της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία. «Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη μάς παρέπεμψε στην Αστυνομία. Ο υπεύθυνος αξιωματικός που μας δέχτηκε αρνήθηκε όχι μόνο την ύπαρξη τέτοιων εντολών από πλευράς της ΕΛ.ΑΣ. αλλά και αμφισβήτησε και τα ίδια τα περιστατικά» σχολίασε η κυρία Tigani.
«Δεν είναι ένα θέμα αποκλειστικής ευθύνης της Ελλάδας, η Ελλάδα φυλάει τα σύνορα της ΕΕ. Με χαρά έχει αναθέσει η ΕΕ στην Ελλάδα τον ρόλο του συνοριοφύλακα, χωρίς να αναλαμβάνει τις δικές της ευθύνες. Αυτό δείχνει μια υποκρισία, όταν οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της Ευρώπης κάνουν εκκλήσεις για διεθνή ειρήνη, ενώ την ίδια στιγμή αρνούνται διεθνή προστασία και θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή ατόμων που έχουν δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο εξαιτίας της κατάστασης στην πατρίδα τους» σχολίασε η κυρία Tigani.
Η εικόνα της εισροής μεταναστών προς τη χώρα μας, που αποτελεί τη βασική πύλη εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ενωση από την Ανατολή, έχει μεταβληθεί ως προς τον δρόμο που ακολουθούν οι μετανάστες. Μετά την κατασκευή του λεγόμενου «φράχτη» στον Εβρο, στον οποίο βρίσκονται παραταγμένοι επιπλέον περίπου 2.000 συνοριοφύλακες, ο κυριότερος δρόμος που ακολουθούν οι περισσότεροι κατατρεγμένοι του πλανήτη είναι ο θαλάσσιος. Η αλλαγή αυτή δεν αποτυπώνεται μόνο στους αριθμούς των προσφύγων που συλλαμβάνονται για παράνομη είσοδο, αλλά και σε άλλες τραγικότερες στατιστικές. Από τον Αύγουστο του 2012 τουλάχιστον 101 άνθρωποι, ανάμεσά τους ανήλικοι και γυναίκες, κυρίως από τη Συρία και το Αφγανιστάν, έχουν χάσει τη ζωή τους προσπαθώντας να φτάσουν στη Χίο, στη Σάμο και κυρίως στη Λέσβο. Και από εκεί, ως μεταβατικό σημείο, να βρουν τον δρόμο για μια πιο ασφαλή και καλύτερη ζωή – έτσι τουλάχιστον ονειρεύονται – σε μεγάλες πόλεις της Δύσης.
πηγή: tovima.gr
